Artykuł omawia, jak przyzwyczaić psa i kota do wspólnego życia, podkreślając kluczowe różnice w ich komunikacji i potrzebach. Poznaj strategie stopniowego wprowadzania nowych zwierząt, znaczenie socjalizacji, rolę temperamentu ras oraz jak radzić sobie z potencjalnymi problemami behawioralnymi. Dowiesz się, jak zapewnić bezpieczne środowisko, wykorzystać feromony i jak Twoja postawa wpływa na sukces adaptacji. Artykuł porusza także kwestie żywienia, akcesoriów i wskazuje, kiedy należy szukać pomocy behawiorysty, aby zapewnić harmonię w domu pełnym zwierząt.
Jakie są różnice w komunikacji między psem a kotem?
Zrozumienie różnic w komunikacji między psem a kotem jest kluczowe do ich pomyślnego współżycia i budowania pozytywnej relacji. Psy i koty, mimo że są gatunkami udomowionymi, posługują się odmiennymi systemami sygnałów, co często prowadzi do nieporozumień. Koty preferują subtelną mowę ciała, bazującą na mimice, ułożeniu uszu i ogona, podczas gdy psy są zazwyczaj bardziej ekspresyjne w swoich werbalnych i niewerbalnych przekazach. Pies machający ogonem zazwyczaj sygnalizuje radość lub podekscytowanie, lecz dla kota może to być oznaka irytacji lub nadmiernego pobudzenia, zwłaszcza gdy ogon jest sztywny i uderza o podłogę. Właściwa interpretacja tych sygnałów pozwala uniknąć wielu napięć i konfliktów.
Psy komunikują się za pomocą szczekania, warczenia, skomlenia, a także bardzo czytelnych postaw ciała – od rozluźnionej, zapraszającej do zabawy, po napiętą i ostrzegawczą. Ich uszy mogą być postawione (uwaga), położone do tyłu (strach/agresja) lub rozluźnione. Koty natomiast, oprócz mruczenia i miauczenia, wykorzystują bogactwo sygnałów wizualnych. Ogon uniesiony wysoko z lekko drżącą końcówką świadczy o zadowoleniu i pewności siebie, podczas gdy ogon mocno podkulony oznacza strach. Spłaszczone uszy, nastroszona sierść czy szeroko otwarte źrenice to wyraźne oznaki lęku lub gotowości do obrony. Zdolność odczytywania tych znaków jest fundamentem do budowania wzajemnego zaufania i bezpieczeństwa w domu.
Jak rozpoznać sygnały stresu u psa i kota?
Rozpoznawanie sygnałów stresu u obu zwierząt jest niezbędne, aby w porę zareagować i zapobiec eskalacji konfliktu. U psów stres może objawiać się ziewaniem, oblizywaniem pyska, odwracaniem głowy, napiętą postawą, podkulonym ogonem, drżeniem, a w skrajnych przypadkach – warczeniem lub próbami ucieczki. Koty pod wpływem stresu często syczą, prychają, mają spłaszczone uszy, rozszerzone źrenice, nastroszoną sierść i mogą próbować się ukryć lub uciec na wysokie miejsce. Mogą również biczować ogonem lub mocno go podwijać. Śledzenie tych subtelnych wskazówek pozwala na wczesną interwencję, co jest kluczowe dla komfortu i bezpieczeństwa wszystkich domowników, zarówno tych dwunożnych, jak i czworonożnych.
Jak wprowadzić nowego kota do domu, w którym już mieszka pies?
Wprowadzenie nowego kota do domu, gdzie już mieszka pies, wymaga strategicznego podejścia, cierpliwości i konsekwencji. Kluczowe jest zapewnienie nowemu kotu bezpiecznego azylu, gdzie będzie mógł się wycofać i czuć się całkowicie bezpiecznie, bez ryzyka interakcji z psem. Idealnie sprawdzi się oddzielne pomieszczenie z drzwiami, wyposażone w miski z jedzeniem i wodą, kuwetę, drapak i legowisko. Ważne, aby kot miał dostęp do miejsc na wysokości, takich jak półki czy wysokie drapaki, które zapewnią mu poczucie bezpieczeństwa i możliwość obserwacji otoczenia z góry. Takie przestrzenie minimalizują stres i pozwalają kotu na stopniową adaptację w nowym środowisku, zanim nastąpią bezpośrednie spotkania.
Proces aklimatyzacji powinien rozpocząć się od stopniowego zapoznawania zwierząt z ich wzajemnym zapachem. Wymiana kocyków, zabawek czy nawet czochranie każdego zwierzaka oddzielnym ręcznikiem, a następnie zamiana ich, pozwoli oswoić się z obecnością drugiego gatunku bez bezpośredniego kontaktu. Następnie można wprowadzać krótkie, kontrolowane wizyty kota w transporterze lub specjalnej klatce kennelowej, podczas gdy pies będzie na smyczy. Warto również zastosować dyfuzory z feromonami, takimi jak Feliway dla kotów i Adaptil dla psów, które pomagają zredukować poziom stresu i lęku, tworząc spokojniejszą atmosferę. Pamiętajmy, że ten etap może trwać od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od charakteru zwierząt.
Co zrobić, aby pierwsze spotkanie psa i kota przebiegło pomyślnie?
Pierwsze spotkanie psa i kota to moment o fundamentalnym znaczeniu dla ich przyszłych relacji. Aby przebiegło ono pomyślnie, konieczne jest stworzenie spokojnego i w pełni kontrolowanego środowiska. Zawsze trzymaj psa na smyczy, aby zapewnić pełną kontrolę nad jego reakcjami i uniemożliwić ewentualny pościg za kotem. Kota można umieścić w transporterze, a następnie pozwolić mu na swobodne przemieszczanie się po pomieszczeniu, jednocześnie obserwując jego reakcje z bezpiecznej odległości. Nie zmuszaj zwierząt do bliskości ani interakcji, jeśli wykazują oznaki stresu. Cały czas obserwuj ich mowę ciała i bądź gotowy do natychmiastowej interwencji, jeśli sytuacja stanie się napięta.
Podczas spotkania kluczowe jest pozytywne wzmocnienie. Nagradzaj oba zwierzęta smakołykami i pochwałami za spokojne zachowanie i ignorowanie siebie nawzajem. Celem jest skojarzenie obecności drugiego zwierzęcia z czymś przyjemnym i wartościowym. Spotkania powinny być bardzo krótkie, początkowo trwające zaledwie kilka minut, a ich czas i bliskość zwiększaj stopniowo, w miarę jak zwierzęta będą czuć się coraz swobodniej. Pamiętaj, że rutyna i przewidywalność zmniejszają stres, więc staraj się, aby spotkania odbywały się w podobnych okolicznościach. Twoje spokojne i pewne nastawienie jest tutaj bezcenne i przenosi się na zwierzęta, budując w nich poczucie bezpieczeństwa.
Co zrobić, gdy pierwsze spotkanie jest negatywne?
Nawet przy najlepszych przygotowaniach, pierwsze spotkanie może nie pójść po naszej myśli. Jeśli zauważysz sygnały silnego stresu, agresji lub lęku u któregokolwiek ze zwierząt (np. syczenie, warczenie, próby ataku, paniczna ucieczka), natychmiast przerwij interakcję. Nie karz zwierząt za negatywne reakcje, ponieważ to tylko zwiększy ich lęk i pogorszy skojarzenia z drugim gatunkiem. Wycofaj się i wróć do poprzedniego etapu – intensywniejszej wymiany zapachów lub spotkań przez barierę (drzwi, bramka), bez bezpośredniego kontaktu wzrokowego. Skup się na budowaniu pozytywnych skojarzeń z zapachem drugiego zwierzęcia i wzmacnianiu spokoju. Proces adaptacji może wymagać cofnięcia się o kilka kroków i ponownego budowania zaufania, co jest całkowicie normalne i wymaga od właściciela jeszcze większej cierpliwości.
Jakie znaczenie ma wiek zwierząt przy przyzwyczajaniu psa i kota?
Wiek zwierząt odgrywa kluczową rolę w procesie ich wzajemnej akceptacji, choć nie jest jedynym czynnikiem determinującym sukces. Młode zwierzęta, takie jak szczenięta i kociaki, są z natury bardziej otwarte na nowe doświadczenia i łatwiej adaptują się do obecności innych gatunków. Ich okno socjalizacyjne, trwające do około 16 tygodnia życia u psów i 9 tygodnia u kotów, sprawia, że są one bardzo podatne na naukę i przyswajanie nowych bodźców. Prawidłowa socjalizacja w młodym wieku, obejmująca kontakt z różnymi ludźmi, zwierzętami i środowiskami, znacząco zwiększa szanse na harmonijne współżycie z innym gatunkiem w dorosłości. Szczenię, które miało pozytywne doświadczenia z kotami, z większym prawdopodobieństwem zaakceptuje nowego kociego domownika, podobnie jak kociak, który dorastał w obecności psa.
Dorosłe zwierzęta, choć mogą być bardziej ugruntowane w swoich nawykach i terytorialne, również mogą nauczyć się żyć ze sobą w zgodzie. Proces adaptacji będzie jednak wymagał od właściciela znacznie więcej czasu, cierpliwości i konsekwencji. Dorosły pies, który nie miał wcześniej kontaktu z kotami, może początkowo wykazywać silniejszy instynkt pogoni, a dorosły kot może być bardziej lękliwy lub defensywny. W takich przypadkach kluczowe jest stopniowe wprowadzanie, minimalizowanie stresu i zapewnienie obu zwierzętom poczucia bezpieczeństwa. Przykładowo, młody kociak często szybciej adaptuje się do dorosłego, spokojnego psa, który nie wykazuje agresji, a dorosły, zsocjalizowany kot może przyjąć szczeniaka pod swoje „skrzydła”. Nawet starsze zwierzęta, jeśli są spokojne i pozbawione traum, mogą pozytywnie zareagować na nowego towarzysza, ale zawsze należy dostosować tempo procesu do ich indywidualnych reakcji i potrzeb.
Jak zapobiegać konfliktom między psem a kotem w jednym domu?
Zapobieganie konfliktom między psem a kotem w jednym domu wymaga konsekwencji, planowania i stałej uwagi właściciela. Kluczowe jest zapewnienie każdemu zwierzęciu jego własnej, bezpiecznej przestrzeni, gdzie może odpocząć, zjeść i czuć się komfortowo bez ryzyka ingerencji drugiego zwierzęcia. Dotyczy to oddzielnych legowisk, misek na jedzenie i wodę (najlepiej umieszczonych w różnych częściach domu lub na różnych wysokościach dla kota) oraz co najmniej dwóch kuwet dla kota, dostępnych bez przeszkód. Unikaj rywalizacji o zasoby, rozdzielając je, aby żadne zwierzę nie czuło się zagrożone lub faworyzowane. Regularne karmienie o stałych porach, w oddzielnych miejscach, również pomaga budować poczucie bezpieczeństwa i przewidywalności.
Rola zabawek i akcesoriów jest nie do przecenienia w budowaniu pozytywnych relacji. Zapewnij kotu wysokie drapaki, półki, tunele i zabawki interaktywne, które umożliwią mu rozładowanie energii i poczucie dominacji nad przestrzenią. Dla psa przygotuj zabawki do żucia, gryzaki i angażujące łamigłówki, które zajmą go i pozwolą skupić się na sobie. Wspólne zabawy pod nadzorem, angażujące oba zwierzęta w pozytywną interakcję (np. rzucanie piłki psu, podczas gdy kot bawi się wędką w pobliżu), mogą wzmacniać więzi. Pamiętaj, aby zawsze nagradzać spokojne zachowanie i ignorowanie siebie nawzajem. Twoja rola w zachowaniu spokoju, konsekwencji i pozytywnego nastawienia jest fundamentalna, ponieważ zwierzęta szybko wyczuwają emocje właściciela.
Jak feromony pomagają w redukcji stresu?
Wsparcie procesu adaptacji można wzbogacić o stosowanie syntetycznych feromonów, które są niewyczuwalne dla ludzi, ale mają znaczący wpływ na zwierzęta. Dyfuzory z feromonami, takie jak Feliway Classic dla kotów (zawierający kopię kociego feromonu policzkowego) i Adaptil Calm dla psów (zawierający kopię psiego feromonu uspokajającego), pomagają stworzyć atmosferę spokoju i bezpieczeństwa w domu. Feliway pomaga kotom czuć się pewniej i zmniejsza ich lęk, natomiast Adaptil wspomaga psy w radzeniu sobie ze stresem i nowymi sytuacjami. Stosowanie ich w miejscach, gdzie zwierzęta spędzają najwięcej czasu, może znacząco obniżyć poziom napięcia i ułatwić wzajemną akceptację, stając się cennym narzędziem w procesie adaptacji.
Czy temperament rasy wpływa na zgodne życie psa i kota?
Temperament rasy, zarówno u psa, jak i u kota, ma istotne znaczenie dla potencjalnego sukcesu we wspólnym życiu pod jednym dachem. Niektóre rasy psów są z natury bardziej łagodne, cierpliwe i mniej skłonne do pogoni, co czyni je lepszymi kandydatami do życia z kotami. Podobnie, pewne rasy kotów są bardziej towarzyskie i mniej terytorialne. Wybierając nowego pupila, warto brać pod uwagę jego typowy temperament rasy, choć zawsze należy pamiętać, że indywidualny charakter i wcześniejsze doświadczenia zwierzęcia są najważniejsze. Nawet pies rasy uznawanej za „kocią” może mieć silny instynkt łowiecki, jeśli nie był odpowiednio socjalizowany.
Poniższa tabela przedstawia przykładowe rasy psów i kotów, które statystycznie łatwiej lub trudniej dogadują się z innym gatunkiem. Pamiętaj jednak, że to tylko wskazówki, a kluczowa jest prawidłowa socjalizacja i stopniowe zapoznawanie zwierząt. Zawsze stawiaj na zwierzęta o zrównoważonym charakterze, niezależnie od rasy.
| Gatunek | Rasy, które często dobrze dogadują się z drugim gatunkiem | Rasy, które mogą mieć trudności (wymagają większej pracy) |
|---|---|---|
| Psy | Golden Retriever, Labrador Retriever, Cavalier King Charles Spaniel, Greyhound (często spokojne, jeśli zaadoptowane z domu tymczasowego), Bichon Frise | Terriery (np. Jack Russell, Fox Terrier – silny instynkt łowiecki), Charty (silny instynkt pogoni), Border Collie (intensywna potrzeba pracy, skłonność do zaganiania), rasy pierwotne (np. Husky, Akita – silny instynkt łowiecki) |
| Koty | Maine Coon, Ragdoll, Brytyjski Krótkowłosy, Burmski, Syberyjski (często towarzyskie i tolerancyjne) | Bengalski (wysoki poziom energii, silny instynkt łowiecki), Syjamski (intensywny, dominujący charakter), Savannah (hybryda – często dziki instynkt), Abisyński (aktywny, czasem terytorialny) |
Jakie problemy behawioralne mogą utrudnić adaptację?
Pojawienie się problemów behawioralnych u psa lub kota, jeszcze przed wprowadzeniem nowego zwierzęcia lub w trakcie procesu adaptacji, może znacząco utrudnić budowanie harmonijnych relacji. Do najczęstszych przeszkód należą lęk separacyjny u psa, agresja (terytorialna, lękowa, związana z zasobami) u obu gatunków, czy też nadmierna reaktywność i lękliwość u kota. Pies cierpiący na lęk separacyjny może stać się nadmiernie absorbujący i zestresowany, co przełoży się na jego zachowanie wobec nowego kota, potencjalnie próbując go zaganiać lub traktować jako obiekt do rozładowania napięcia. Agresja, zarówno u psa, jak i u kota, jest poważnym sygnałem ostrzegawczym i wymaga natychmiastowej interwencji.
Kot, który jest z natury bardzo lękliwy lub miał negatywne doświadczenia z psami, może wykazywać chroniczny stres, objawiający się chowaniem się, syczeniem czy problemami z kuwetą. Z kolei pies o silnym instynkcie łowieckim, który nie został odpowiednio przekierowany, może traktować kota jako zdobycz. W przypadku zaobserwowania takich zachowań, niezbędna jest konsultacja z doświadczonym behawiorystą zwierzęcym. Specjalista pomoże zdiagnozować przyczynę problemu i opracować indywidualny plan terapii behawioralnej, który zwiększy szanse na pomyślną adaptację. Wczesna interwencja jest kluczowa, aby uniknąć utrwalenia się niepożądanych zachowań i zapewnić dobrostan wszystkim zwierzętom w domu.
Czego unikać podczas zapoznawania psa i kota?
Proces zapoznawania psa i kota jest delikatny i wymaga od właściciela świadomości potencjalnych błędów, które mogą zniweczyć wszelkie wysiłki. Największym błędem, często popełnianym z dobrych intencji, jest puszczenie obu zwierzaków luzem w niekontrolowany sposób podczas pierwszego spotkania. Taka sytuacja niemal zawsze kończy się pogonią psa za kotem i utrwaleniem negatywnych skojarzeń, co może prowadzić do długotrwałego strachu u kota i wzmocnienia instynktu łowieckiego u psa. Absolutnie zabronione jest zmuszanie zwierząt do bliskości, np. trzymanie kota na rękach i zachęcanie psa do wąchania, gdy kot wyraźnie się boi. Taka presja generuje jedynie stres i pogłębia lęk.
Inne błędy to ignorowanie sygnałów stresu i dyskomfortu u zwierząt. Jeśli pies ziewa nerwowo, oblizuje się lub unika kontaktu wzrokowego, a kot syczy, chowa się lub ma spłaszczone uszy, oznacza to, że potrzebują więcej przestrzeni i czasu. Nie wolno również zostawiać psa i kota samych bez nadzoru w początkowych etapach adaptacji, nawet jeśli wydają się być spokojne. Instynkty mogą wziąć górę w każdej chwili. Faworyzowanie jednego zwierzęcia, na przykład poświęcanie mu więcej uwagi lub podawanie smakołyków tylko jednemu, może wzbudzić zazdrość i rywalizację. Klucz do sukcesu leży w cierpliwości, konsekwencji i umiejętności odczytywania potrzeb obu zwierząt, zapewniając im równe traktowanie i poczucie bezpieczeństwa.
Kiedy zwierzęta mimo wysiłków nie potrafią się dogadać?
Mimo najlepszych starań, cierpliwości i zastosowania wszystkich dostępnych strategii, zdarzają się sytuacje, w których pies i kot po prostu nie są w stanie żyć razem w harmonii. Może to objawiać się chronicznym stresem u jednego lub obu zwierząt, ciągłymi konfliktami, agresją, problemami behawioralnymi (takimi jak załatwianie się poza kuwetą, drapanie mebli, lęk separacyjny) lub wzajemnym unikaniem się, które negatywnie wpływa na ich jakość życia. Jeśli po wielu miesiącach intensywnej pracy z behawiorystą nie widać poprawy, a zwierzęta nadal są zestresowane, należy rozważyć alternatywne rozwiązania dla ich dobrostanu.
Jedną z opcji jest stała separacja zwierząt w domu, co oznacza stworzenie dla każdego z nich oddzielnych, bezpiecznych stref, do których drugie zwierzę nie ma dostępu. Wymaga to odpowiedniego zarządzania przestrzenią i harmonogramem, aby każde zwierzę miało swoje pory na swobodne poruszanie się po domu. W ekstremalnych przypadkach, gdy żadne rozwiązania nie przynoszą efektów, a dobrostan zwierząt jest poważnie zagrożony, konieczne może być podjęcie trudnej decyzji o znalezieniu nowego, kochającego domu dla jednego z nich. Jest to zawsze ostateczność, ale czasem jedyna droga do zapewnienia każdemu z pupili życia bez ciągłego stresu i lęku. Ważne jest, aby właściciel kierował się przede wszystkim dobrem zwierząt, a nie własnymi oczekiwaniami.
Jaka jest rola właściciela w budowaniu harmonii?
Rola właściciela w procesie adaptacji psa i kota jest absolutnie fundamentalna i często decydująca dla jego sukcesu. To Ty jesteś przewodnikiem, który zapewnia bezpieczeństwo, ustala zasady i buduje mosty między dwoma gatunkami. Twoja cierpliwość, spokój i konsekwencja są kluczowe, ponieważ zwierzęta doskonale wyczuwają emocje swojego opiekuna i reagują na nie. Stresowany lub nerwowy właściciel może nieświadomie przekazywać swoje napięcie pupilom, pogarszając sytuację. Zamiast tego, postawa pełna opanowania i pozytywnego nastawienia, nawet w obliczu trudności, pomaga zwierzętom poczuć się bezpieczniej i pewniej.
Aktywne obserwowanie zachowań zwierząt pozwala na szybką identyfikację sygnałów stresu lub agresji i natychmiastową interwencję. Konsekwentne stosowanie zasad, takich jak oddzielne strefy, nagradzanie spokojnych interakcji i zapobieganie pogoniom, buduje przewidywalne środowisko, w którym oba zwierzęta mogą się odnaleźć. Równie ważne jest poświęcanie równej uwagi i miłości każdemu z pupili, aby uniknąć zazdrości i poczucia odrzucenia. Pamiętaj, że adaptacja to maraton, nie sprint, a Twoje zaangażowanie i zrozumienie potrzeb zwierząt są najlepszą gwarancją na stworzenie harmonijnego domu, w którym pies i kot będą prawdziwymi przyjaciółmi.
Najczęściej zadawane pytania
Jak rozpoznać, że kot się boi psa?
Kot, który boi się psa, często wysyła bardzo czytelne sygnały świadczące o jego lęku i dyskomforcie. Zwróć uwagę na takie zachowania jak: syczenie, prychanie, spłaszczone uszy przylegające do głowy, nastroszona sierść (zwłaszcza na grzbiecie i ogonie), szeroko otwarte, rozszerzone źrenice, oraz ukrywanie się lub próby ucieczki na wysokie miejsca. Ogon może być mocno podwinięty pod ciało lub, w przypadku większego pobudzenia, gwałtownie uderzać o podłogę. Kot może również unikać kontaktu wzrokowego z psem lub przybierać skuloną postawę, sygnalizując chęć bycia jak najmniejszym i niezauważonym. Należy natychmiast zareagować, dając kotu bezpieczną przestrzeń i przerywając niekomfortową interakcję.
Jak długo trwa proces przyzwyczajania psa do kota?
Proces przyzwyczajania psa do kota jest bardzo indywidualny i nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o jego długość. Może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet dłużej, nim zwierzęta w pełni się zaakceptują. Kluczowa jest cierpliwość właściciela i nieprzyspieszanie żadnego z etapów. Młode zwierzęta lub te, które miały wcześniejsze pozytywne doświadczenia z drugim gatunkiem, mogą zaadaptować się szybciej, natomiast dorosłe psy i koty, zwłaszcza z negatywną historią, mogą wymagać znacznie więcej czasu i pracy. Nie ma gwarancji natychmiastowej przyjaźni – sukcesem jest nawet spokojne ignorowanie się nawzajem i brak konfliktów. Ważne, aby dostosować tempo procesu do potrzeb i reakcji zwierząt, a nie do własnych oczekiwań.
Czy każdego psa i kota można do siebie przyzwyczaić?
Chociaż w większości przypadków pies i kot mogą nauczyć się żyć ze sobą w zgodzie, nie zawsze jest to możliwe. Czynniki takie jak wcześniejsze traumatyczne doświadczenia (np. pies goniący kota lub kot zaatakowany przez psa), ekstremalnie silny instynkt łowiecki u psa, bardzo lękliwy lub agresywny temperament jednego ze zwierząt, czy poważne problemy behawioralne mogą uniemożliwić pomyślną adaptację. Mimo największych wysiłków i pracy z behawiorystą, zdarzają się sytuacje, w których wspólne życie pod jednym dachem generuje chroniczny stres u zwierząt, co negatywnie wpływa na ich dobrostan. W takich rzadkich przypadkach, dla dobra zwierząt, konieczne może być rozważenie alternatywnych rozwiązań, takich jak stała separacja lub znalezienie nowego domu dla jednego z nich.
Czy feromony naprawdę pomagają w redukcji stresu?
Tak, feromony mogą być skutecznym narzędziem wspomagającym redukcję stresu u psów i kotów w procesie adaptacji i w codziennym życiu. Są to syntetyczne kopie naturalnych feromonów wydzielanych przez zwierzęta, które wysyłają sygnały bezpieczeństwa i spokoju. Feliway Classic, zawierający koci feromon policzkowy, pomaga kotom czuć się pewniej w otoczeniu i zmniejsza lęk związany z nowymi sytuacjami czy obecnością innego zwierzęcia. Adaptil Calm dla psów, zawierający psi feromon uspokajający (D.A.P.), działa relaksująco i pomaga im radzić sobie ze stresem, lękiem separacyjnym czy hałasem. Stosowane w formie dyfuzorów lub obroży, feromony mogą znacząco poprawić atmosferę w domu, zwiększając poczucie bezpieczeństwa i ułatwiając zwierzętom wzajemną akceptację, choć nie zastąpią one prawidłowego procesu adaptacji i pracy behawioralnej.
