Czym jest ślub konkordatowy?

Wybór drogi do wspólnego życia to jedna z najważniejszych decyzji, a ślub konkordatowy stanowi dla wielu par połączenie tradycji, wiary i uznania prawnego. Ta specyficzna forma zawarcia małżeństwa, będąca wynikiem porozumienia między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską, umożliwia parom jednoczesne przyjęcie sakramentu małżeństwa i uzyskanie pełnoprawnych skutków cywilnych podczas jednej ceremonii. Artykuł ten w przystępny sposób wyjaśnia istotne aspekty związane ze ślubem konkordatowym, od wymogów formalnych, przez regulacje prawne, po przebieg samej uroczystości, dostarczając przyszłym nowożeńcom kompleksowej wiedzy niezbędnej do podjęcia świadomej decyzji i zaplanowania tego wyjątkowego dnia.

Kto może zawrzeć związek małżeński w formie konkordatowej?

Ślub konkordatowy, choć z pozoru prosty, wymaga od narzeczonych spełnienia szeregu ściśle określonych warunków, zarówno wynikających z prawa kanonicznego Kościoła katolickiego, jak i polskiego prawa cywilnego. Aby zawrzeć związek małżeński w tej formie, przyszli małżonkowie muszą być osobami wolnymi od wszelkich przeszkód, które mogłyby unieważnić ich sakrament lub umowę cywilną. Istotne jest, aby oboje narzeczeni posiadali pełną zdolność do czynności prawnych oraz swobodnie i świadomie wyrazili swoją wolę wstąpienia w związek małżeński. Podkreśla to odmienność tej uroczystości od mniej formalnych wydarzeń.

Kryteria formalne po stronie Kościoła katolickiego obejmują m.in. przyjęcie sakramentów chrztu i bierzmowania przez obie strony (chyba że uzyskano dyspensę), brak przeszkód małżeńskich, takich jak istniejący ważny węzeł małżeński, impotencja, pokrewieństwo w linii prostej oraz w linii bocznej do czwartego stopnia, powinowactwo w linii prostej, a także przeszkoda święceń kapłańskich czy wieczystego ślubu czystości. Po stronie cywilnej istotne jest osiągnięcie pełnoletności (18 lat, choć kobieta za zgodą sądu może zawrzeć małżeństwo po ukończeniu 16. roku życia), brak pozostawania w innym związku małżeńskim, brak ubezwłasnowolnienia oraz brak pokrewieństwa w linii prostej i rodzeństwa. Warto również pamiętać o przeszkodzie choroby psychicznej, która może uniemożliwić świadome wyrażenie woli. Podczas gdy niektóre związki, jak na przykład ślub humanistyczny, koncentrują się na symbolice i osobistych deklaracjach, małżeństwo konkordatowe podlega ścisłym regulacjom prawnym i kościelnym. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków może skutkować nieważnością związku zarówno w świetle prawa kanonicznego, jak i cywilnego.

Co, jeśli jeden z narzeczonych nie jest katolikiem?

Zawarcie ślubu konkordatowego jest możliwe również w sytuacji, gdy jeden z narzeczonych nie jest katolikiem, ale jest ochrzczonym chrześcijaninem (tzw. małżeństwo mieszane) lub osobą nieochrzczoną (tzw. małżeństwo z różnicą kultu). W takich przypadkach wymagane jest uzyskanie specjalnej dyspensy od biskupa. Strona katolicka musi złożyć oświadczenie o dochowaniu wiary i zapewnić o ochrzczeniu i katolickim wychowaniu dzieci, natomiast strona niekatolicka musi oświadczyć, że nie będzie w tym przeszkadzać. Kwestia ta jest traktowana indywidualnie przez kurię diecezjalną, a proces uzyskania dyspensy może wymagać dodatkowych dokumentów i rozmów.

Dlaczego większość par w Polsce wybiera ślub konkordatowy?

Ślub konkordatowy stał się w Polsce dominującą formą zawierania małżeństw, przede wszystkim ze względu na swoją praktyczność i połączenie wartości religijnych z wymogami prawa państwowego. Szacuje się, że ponad 80% par w Polsce wybiera właśnie tę opcję, doceniając możliwość załatwienia wszystkich formalności podczas jednej ceremonii. Jest to rozwiązanie, które znacząco upraszcza proces planowania ślubu, eliminując konieczność organizacji dwóch oddzielnych uroczystości – cywilnej i kościelnej.

Głównymi atutami ślubu konkordatowego są oszczędność czasu, energii i często również kosztów, które wiązałyby się z podwójnymi przygotowaniami. Pary cenią sobie również symboliczną wartość połączenia wymiaru duchowego z prawnym, co dla wielu stanowi pełniejsze wyrażenie ich zobowiązania. Konkordat, czyli umowa między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską z 1993 roku, ratyfikowana w 1998 roku, w artykule 10 ust. 1, precyzuje, że małżeństwo kanoniczne spełniające wymogi prawa polskiego wywołuje także skutki cywilnoprawne. Dzięki temu, po jednej ceremonii religijnej, nowożeńcy stają się małżeństwem zarówno w oczach Kościoła, jak i państwa, co znacząco upraszcza cały proces formalny i prawny.

Jak wygląda ślub konkordatowy krok po kroku?

Procedura zawarcia ślubu konkordatowego jest procesem wieloetapowym, który wymaga starannego zaplanowania i dopełnienia formalności zarówno w Urzędzie Stanu Cywilnego (USC), jak i w parafii. Proces ten rozpoczyna się zazwyczaj na kilka miesięcy przed planowaną datą ceremonii, co pozwala uniknąć pośpiechu i stresu. Poniżej przedstawiamy kluczowe kroki:

1. Wizyta w kancelarii parafialnej: Na około 3-6 miesięcy przed planowaną datą ślubu narzeczeni powinni zgłosić się do kancelarii parafialnej, gdzie ma odbyć się ceremonia. Podczas pierwszej wizyty kapłan omówi wymagane dokumenty, terminy oraz zapisze parę na nauki przedmałżeńskie i do poradni rodzinnej.
2. Udział w naukach przedmałżeńskich i poradni rodzinnej: Jest to obowiązkowy element przygotowań do sakramentu małżeństwa. Nauki mają na celu pogłębienie wiedzy o istocie małżeństwa katolickiego oraz przygotowanie do wspólnego życia. Po ich ukończeniu narzeczeni otrzymują zaświadczenia.
3. Wizyta w Urzędzie Stanu Cywilnego: Na nie wcześniej niż 6 miesięcy, ale nie później niż 31 dni przed datą ślubu, narzeczeni muszą udać się do dowolnego USC w celu uzyskania „Zaświadczenia stwierdzającego brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa”. Do USC należy zabrać dowody osobiste. Tam składają pisemne zapewnienie o braku przeszkód i dokonują wyboru nazwiska po ślubie. Zaświadczenie jest ważne przez 6 miesięcy od daty wydania.
4. Spisanie protokołu przedślubnego w parafii: Z zaświadczeniem z USC oraz pozostałymi dokumentami (metryki chrztu, świadectwa bierzmowania, zaświadczenia z nauk przedmałżeńskich) narzeczeni ponownie udają się do kancelarii parafialnej. Ksiądz spisuje protokół przedślubny, który zawiera szczegółowe dane pary, ich oświadczenia woli oraz weryfikację braku przeszkód. W tym momencie ogłaszane są również zapowiedzi w parafiach narzeczonych.
5. Sakrament Pokuty: Przed ślubem narzeczeni powinni przystąpić do sakramentu pokuty (spowiedzi przedślubnej), co jest istotnym elementem duchowego przygotowania.
6. Ceremonia ślubna: W dniu ślubu, po uroczystości w kościele, kapłan, świadkowie oraz nowożeńcy podpisują stosowne dokumenty (oświadczenia o zawarciu małżeństwa ze skutkami cywilnymi).
7. Rejestracja małżeństwa w USC: Kapłan ma obowiązek przesłać podpisane dokumenty do właściwego USC w ciągu pięciu dni od daty ślubu. Urząd Stanu Cywilnego na ich podstawie sporządza akt małżeństwa. Nowożeńcy mogą następnie odebrać odpisy aktu małżeństwa.

Dopełnienie wszystkich tych formalności jest kluczowe dla ważności ślubu konkordatowego zarówno w świetle prawa kanonicznego, jak i cywilnego.

Niezbędne formalności przed zawarciem ślubu konkordatowego

Przygotowania do ślubu konkordatowego wymagają od narzeczonych starannego zaplanowania i dopełnienia szeregu formalności, zarówno w Urzędzie Stanu Cywilnego, jak i w parafii. Proces ten rozpoczyna się zazwyczaj na kilka miesięcy przed planowaną datą ceremonii, co pozwala uniknąć pośpiechu i stresu. Można powiedzieć, że cały proces formalny rozpoczyna się od wizyty w Urzędzie Stanu Cywilnego w celu uzyskania zaświadczenia, ma swoje dalsze etapy w parafii.

W celu dopełnienia formalności konieczne jest przedstawienie kilku dokumentów. W USC narzeczeni składają pisemne zapewnienie o braku przeszkód do zawarcia małżeństwa oraz dowody osobiste. Następnie otrzymują zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa, które jest ważne przez sześć miesięcy od daty wydania. To zaświadczenie jest absolutnie niezbędne do przedstawienia w parafii. W kościele, oprócz wspomnianego zaświadczenia z USC, wymagane są:

• Świadectwo chrztu: Dokument wydany nie wcześniej niż sześć miesięcy przed ślubem, zawierający adnotację o bierzmowaniu. Należy go uzyskać w parafii chrztu.
• Świadectwo bierzmowania: O ile nie jest już wpisane na świadectwie chrztu.
• Dowody osobiste: Do weryfikacji tożsamości w obu instytucjach.
• Zaświadczenie o uczestnictwie w naukach przedmałżeńskich: Potwierdzające odbycie przygotowania do życia w małżeństwie, wydane przez duszpasterstwo lub ośrodek.
• Zaświadczenie o odbytych spowiedziach przedślubnych: Często wymagane przed samą ceremonią, potwierdzające duchowe przygotowanie.
• Pisma z dyspensami: Jeśli występują przeszkody (np. różnica religii, pokrewieństwo), wymagane są odpowiednie dyspensy od władz kościelnych.

Po skompletowaniu tych dokumentów następuje spisanie protokołu przedślubnego z kapłanem, podczas którego weryfikowane są wszelkie informacje, a także ogłaszane są zapowiedzi w parafiach narzeczonych – tradycja mająca na celu poinformowanie wspólnoty o zamiarze zawarcia małżeństwa.

Czym różni się ślub konkordatowy od cywilnego i kościelnego?

Różnice między ślubem konkordatowym, cywilnym i kościelnym są znaczące i dotyczą zarówno miejsca ceremonii, jak i jej skutków prawnych oraz wymaganych formalności. Zrozumienie tych rozbieżności jest istotne dla par planujących przyszłość, aby mogli świadomie wybrać drogę, która najlepiej odpowiada ich przekonaniom i oczekiwaniom. Ślub konkordatowy jest formą hybrydową, łączącą oba wymiary, co jest jego najbardziej charakterystyczną cechą.

Poniżej przedstawiono kluczowe różnice:

• Ślub konkordatowy: Jedna ceremonia religijna w kościele, która wywołuje jednocześnie skutki prawne w świetle prawa cywilnego i kanonicznego. Duchowny, który udziela ślubu, sporządza stosowne zaświadczenie o zawarciu małżeństwa, które w ciągu pięciu dni przekazywane jest do właściwego USC, a ten na jego podstawie sporządza akt małżeństwa. Wymaga dokumentów zarówno z Urzędu Stanu Cywilnego, jak i z parafii. Konsekwencje prawne i kanoniczne są doniosłe: małżeństwo konkordatowe uznawane jest za ważne pod każdym względem, co wiąże się z wszystkimi prawami i obowiązkami małżonków przewidzianymi w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, a także z sakramentalnym charakterem w prawie kanonicznym.
• Ślub cywilny: Ceremonia odbywa się w Urzędzie Stanu Cywilnego lub w wybranym przez narzeczonych miejscu (np. w plenerze, restauracji), a jej jedynym skutkiem jest uznanie związku przez państwo. Do jego zawarcia potrzebne są jedynie dokumenty cywilne. W przeciwieństwie do ślubu konkordatowego, przebieg ślubu cywilnego jest ograniczony wyłącznie do sfery państwowej, bez wymiaru religijnego. Może być zawarty przez osoby niewierzące lub po prostu chcące związać się jedynie prawnie.
• Ślub kościelny: Ceremonia odbywa się w kościele i wywołuje wyłącznie skutki w prawie kanonicznym. Nie jest uznawany przez państwo, jeśli wcześniej nie zawarto związku cywilnego. Wymaga jedynie dokumentów kościelnych (plus ewentualnie aktu ślubu cywilnego, jeśli para zdecydowała się na osobne ceremonie). Ta forma jest wybierana np. przez osoby, które już mają za sobą ślub cywilny i chcą dopełnić sakramentu w Kościele.

Warto podkreślić, że ślub konkordatowy jest więc najbardziej kompleksową formą, która łączy oba wymiary – duchowy i prawny – w jednym wydarzeniu. Wybór odpowiedniego typu ślubu zależy od przekonań i oczekiwań przyszłych małżonków.

Kto jest potrzebny podczas ceremonii ślubu konkordatowego?

Ceremonia ślubu konkordatowego, będąca wyjątkowym wydarzeniem o charakterze sakralnym i prawnym, wymaga obecności kilku istotnych osób, które odgrywają precyzyjnie określone role. Każda z nich przyczynia się do ważności i uroczystego charakteru zaślubin. Przede wszystkim niezbędni są narzeczeni, którzy są głównymi celebransami sakramentu, wyrażającymi swoją wolę i zgadzającymi się na wspólne życie małżeńskie. Ich obecność i wolne oświadczenie woli są absolutnie fundamentalne.

Drugą, niezwykle ważną osobą jest kapłan, który przyjmuje oświadczenia woli narzeczonych w imieniu Kościoła i w jego mocy udziela sakramentu małżeństwa. Jednocześnie, w kontekście ślubu konkordatowego, kapłan pełni również funkcje urzędnika stanu cywilnego, sporządzając i podpisując protokół ślubny, który następnie jest przesyłany do USC w celu zarejestrowania małżeństwa. Niezastąpiona jest również obecność dwóch pełnoletnich świadków. Ich głównym obowiązkiem jest poświadczenie zawarcia małżeństwa swoimi podpisami na akcie ślubu, potwierdzając tym samym, że ceremonia odbyła się zgodnie z prawem i wolą narzeczonych. Świadkowie nie muszą być wyznania katolickiego ani spełniać innych wymagań religijnych, choć często Kościół preferuje osoby wierzące i godne zaufania. Muszą być pełnoletni i posiadać ważne dokumenty tożsamości. Oprócz funkcji formalnej, świadkowie często pełnią rolę wsparcia dla młodej pary, a szczegółowe obowiązki świadkowej często wykraczają poza samą ceremonię, obejmując pomoc w przygotowaniach czy dbanie o komfort Pary Młodej. Obecność wspólnoty wiernych, choć nie jest wymogiem formalnym dla ważności ślubu, podkreśla sakramentalny wymiar małżeństwa i jego znaczenie w życiu Kościoła.

Ślub konkordatowy z obcokrajowcem – kluczowe wymagania

Zawarcie ślubu konkordatowego z obcokrajowcem jest możliwe, choć wymaga dopełnienia dodatkowych formalności i zgromadzenia specyficznych dokumentów, zarówno w polskim Urzędzie Stanu Cywilnego, jak i w kancelarii parafialnej. Kluczowe jest udowodnienie zdolności prawnej obcokrajowca do zawarcia małżeństwa w świetle prawa jego kraju ojczystego, a także zgodności z prawem polskim i kanonicznym.

Do standardowych dokumentów wymaganych w USC (dowód osobisty polskiego narzeczonego) obcokrajowiec musi dołączyć:

• Akt urodzenia: Oryginał, często z apostille lub legalizacją, oraz tłumaczenie przysięgłe na język polski.
• Zaświadczenie o zdolności prawnej do zawarcia małżeństwa za granicą: Wydane przez właściwy organ państwa obcokrajowca (ambasadę, konsulat, urząd stanu cywilnego w kraju pochodzenia), potwierdzające, że zgodnie z prawem swojego kraju może on zawrzeć małżeństwo. Ten dokument również musi być przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego. Jeśli uzyskanie takiego zaświadczenia jest niemożliwe, może być wymagane zezwolenie sądu polskiego na zawarcie małżeństwa.
• Paszport lub inny ważny dokument tożsamości: Potwierdzający obywatelstwo i tożsamość obcokrajowca.
• Zaświadczenie o zameldowaniu: Jeśli obcokrajowiec posiada adres w Polsce.

Dodatkowo, w parafii mogą być wymagane dokumenty kościelne, takie jak metryka chrztu, a w przypadku, gdy obcokrajowiec nie jest katolikiem, konieczne będzie uzyskanie dyspensy od biskupa od przeszkody różnicy religii lub kultu, zgodnie z zasadami opisanymi wcześniej. Cały proces, ze względu na konieczność tłumaczeń i współpracy z instytucjami międzynarodowymi, może trwać dłużej niż w przypadku dwóch obywateli polskich, dlatego warto rozpocząć przygotowania z odpowiednim wyprzedzeniem.

Ile kosztuje ślub konkordatowy?

Koszty związane ze ślubem konkordatowym są zróżnicowane i obejmują zarówno opłaty urzędowe, jak i dobrowolne ofiary w kościele, a także wydatki na dodatkowe usługi. Należy pamiętać, że podane kwoty są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od regionu, konkretnej parafii oraz wybranych rozwiązań.

• Opłaty w Urzędzie Stanu Cywilnego:
  • Za sporządzenie „Zaświadczenia stwierdzającego brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa”: 84 zł (stan na 2025 rok).
  • Za każdy skrócony odpis aktu małżeństwa: 22 zł (pierwszy odpis jest zazwyczaj darmowy, ale warto upewnić się w USC).
  • Za pełny odpis aktu małżeństwa: 33 zł.
  Zobacz również

  

  Poradniki

  Jak usadzić gości na weselu? kompleksowy przewodnik

• Ofiara w kościele:
  • Formalnie Kościół nie posiada stałego cennika za ślub konkordatowy, często funkcjonuje zasada „co łaska”. Jednak wiele parafii posiada ustalone zwyczaje lub sugerowane ofiary, które w 2025 roku mogą wynosić od 500 zł do nawet 1500 zł, zwłaszcza w większych miastach. Warto zapytać w kancelarii parafialnej o lokalne praktyki.
  • Dodatkowe opłaty mogą dotyczyć organisty, kościelnego, dekoracji kościoła czy ewentualnego księdza, który nie jest proboszczem danej parafii (tzw. „ksiądz z zewnątrz”).
• Koszty dodatkowe:
  • Nauki przedmałżeńskie i poradnia rodzinna: Mogą być bezpłatne lub kosztować od 50 zł do 300 zł za kurs.
  • Ewentualne dyspensy: W przypadku specyficznych przeszkód (np. różnica religii) mogą być pobierane niewielkie opłaty administracyjne przez kurię diecezjalną.
  • Tłumaczenia przysięgłe dokumentów (dotyczy ślubu z obcokrajowcem): Koszty są zróżnicowane w zależności od języka i objętości dokumentów, zazwyczaj od 100 do kilkuset złotych za dokument.

Łączny koszt formalności może więc wahać się od kilkuset do nawet kilku tysięcy złotych, nie wliczając w to wydatków na wesele, stroje czy fotografa. Zaleca się wcześniejsze zapoznanie się z cennikiem i praktykami w wybranej parafii oraz Urzędzie Stanu Cywilnego, aby uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek.

Czy ślub konkordatowy w plenerze jest możliwy?

Marzenie o ślubie w malowniczym plenerze jest popularne, jednak w kontekście ślubu konkordatowego jego realizacja napotyka na pewne ograniczenia. O ile ślub cywilny w plenerze jest powszechnie akceptowany i możliwy do zorganizowania po spełnieniu określonych warunków (takich jak godne miejsce i zapewnienie bezpieczeństwa urzędnika), o tyle ślub kościelny poza poświęconym miejscem (kościołem lub kaplicą) jest wyjątkiem od reguły i wymaga specjalnych zezwoleń.

Prawo kanoniczne jasno stanowi, że sakrament małżeństwa powinien być celebrowany w kościele parafialnym. Zezwolenie na ślub poza świątynią, np. w plenerze, wydawane jest tylko w wyjątkowych sytuacjach i wymaga dyspensy od ordynariusza miejsca (biskupa diecezjalnego). Zazwyczaj dyspensa ta udzielana jest w przypadkach, gdy istnieją bardzo poważne i uzasadnione powody (np. choroba jednego z narzeczonych). Kościół podkreśla sakralny charakter miejsca, w którym odbywa się ceremonia, co w praktyce czyni ślub konkordatowy w typowym plenerze (np. w ogrodzie restauracji) bardzo trudnym, a w większości przypadków niemożliwym do zrealizowania. Jeśli jednak dyspensa zostanie udzielona, miejsce ceremonii musi być godne i odpowiednio przygotowane do sprawowania sakramentów.

Nawet jeśli para uzyska dyspensę kościelną, pozostaje kwestia formalności cywilnych. Kapłan, który udziela ślubu konkordatowego, jednocześnie pełni rolę urzędnika stanu cywilnego. Aby mógł on sporządzić dokumenty w plenerze, miejsce to musiałoby spełniać wymogi prawne dla ceremonii cywilnych, co wiąże się z odpowiednim zabezpieczeniem i dostępem. Podsumowując, choć teoretycznie nie jest to wykluczone, w praktyce ślub konkordatowy w plenerze jest rzadkością i wymaga ogromnych wysiłków administracyjnych oraz uzyskania wielu zgód.

FAQ

Czy ślub konkordatowy może zostać unieważniony lub rozwiązany?

Ślub konkordatowy, wywołujący skutki cywilne i kanoniczne, może zostać rozwiązany na gruncie prawa państwowego poprzez rozwód orzeczony przez sąd cywilny. Rozwód kończy związek małżeński w świetle prawa państwowego, ale nie ma wpływu na jego ważność w oczach Kościoła katolickiego, który nie uznaje rozwodów. Małżeństwo zawarte w Kościele katolickim jest nierozerwalne. Możliwe jest natomiast stwierdzenie nieważności małżeństwa kościelnego, potocznie zwane „unieważnieniem”. Jest to proces, który orzeka, że sakrament małżeństwa nigdy nie zaistniał z powodu istniejących przeszkód (np. impotencja, istniejący węzeł małżeński, pokrewieństwo) lub wad zgody w momencie ślubu (np. symulacja zgody, brak rozeznania). Procedura stwierdzenia nieważności małżeństwa kościelnego jest złożona i wymaga udowodnienia przed sądem kościelnym konkretnych podstaw prawnych i trwa zazwyczaj od roku do kilku lat.

Jakie są finansowe i majątkowe skutki zawarcia ślubu konkordatowego?

Zawarcie ślubu konkordatowego, tak jak każdego innego małżeństwa cywilnego w Polsce, powoduje powstanie wspólności majątkowej małżeńskiej, chyba że małżonkowie postanowią inaczej. Oznacza to, że wszelkie dobra nabyte przez oboje lub jednego z nich w trakcie małżeństwa (z wyjątkiem majątku osobistego, np. dziedziczonego, otrzymanego w darowiźnie czy odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu) stają się ich wspólną własnością. Ślub konkordatowy automatycznie uruchamia regulacje Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczące ustroju majątkowego małżonków, w tym kwestie dziedziczenia i odpowiedzialności za długi. Para ma możliwość zawarcia intercyzy (umowy majątkowej) jeszcze przed ślubem lub w trakcie małżeństwa, by wprowadzić rozdzielność majątkową, rozszerzyć lub ograniczyć wspólność, co często wymaga konsultacji z prawnikiem.

Czy można zawrzeć ślub konkordatowy poza parafią zamieszkania?

Tak, ślub konkordatowy można zawrzeć poza parafią zamieszkania, jednak wymaga to dodatkowych formalności. Prawo kanoniczne zaleca ceremonię w parafii narzeczonej lub narzeczonego. Aby ślub odbył się w innym kościele, para musi uzyskać tzw. licencję na ślub poza parafią. Wydaje ją proboszcz parafii zamieszkania (po spisaniu protokołu przedślubnego), a następnie przekazuje do wybranej parafii, w której ma odbyć się uroczystość. Ostateczna decyzja o udzieleniu ślubu poza parafią leży w gestii proboszcza kościoła, w którym ma odbyć się uroczystość. Należy zadbać o wcześniejsze przygotowanie i dostarczenie wszystkich wymaganych dokumentów, pamiętając, że choć przepisy kanoniczne są uniwersalne, poszczególne parafie mogą mieć drobne różnice w wymaganiach dotyczących np. terminów zgłaszania się czy konkretnych form zaświadczeń.

Jaki wpływ ma ślub konkordatowy na nazwisko małżonków i ich dzieci?

Ślub konkordatowy, podobnie jak ślub cywilny, umożliwia narzeczonym wybór nazwiska po zawarciu małżeństwa. W momencie składania oświadczenia woli w Urzędzie Stanu Cywilnego (lub w kancelarii parafialnej, co jest przekazywane do USC), małżonkowie deklarują, czy zachowają dotychczasowe nazwiska, jedno przyjmie nazwisko drugiego, czy też oboje przyjmą nazwisko dwuczłonowe. Wybór ten jest wiążący. Wybór nazwiska dla małżonków ma bezpośredni wpływ na nazwisko ich przyszłych dzieci. Dzieci urodzone z tego związku będą nosić nazwisko wybrane przez rodziców. W przypadku braku wspólnego ustalenia lub w sytuacji, gdy rodzice mają różne nazwiska, nazwisko dziecka będzie składało się z nazwiska matki z dołączonym nazwiskiem ojca.

Jaki wpływ ma ślub konkordatowy na sytuację prawną dzieci z poprzednich związków?

Zawarcie ślubu konkordatowego nie ma bezpośredniego wpływu na sytuację prawną dzieci z poprzednich związków jednego lub obojga małżonków. Dzieci te zachowują swoje dotychczasowe nazwiska (chyba że ich rodzic, a nowy małżonek, dokonał zmiany nazwiska i wyrażona zostanie zgoda dziecka po ukończeniu 13 lat oraz sądu opiekuńczego). Prawa i obowiązki rodzicielskie (władza rodzicielska, alimenty) wobec dzieci z poprzednich związków pozostają nienaruszone i należą wyłącznie do rodziców biologicznych, chyba że sąd zdecyduje inaczej (np. w przypadku adopcji). Nowy małżonek nie staje się automatycznie prawnym rodzicem dzieci partnera, choć pełni rolę ojczyma lub macochy w życiu rodzinnym. Wspólność majątkowa powstała po ślubie konkordatowym dotyczy majątku nabytego w nowym związku, natomiast dzieci z poprzednich związków mają prawo do dziedziczenia po swoim biologicznym rodzicu.