Artykuł omawia, czy psy mogą jeść kości, podkreślając różnice między rodzajami kości. Gotowane kości są niebezpieczne, ponieważ stają się kruche i mogą powodować perforacje jelit. Surowe kości są bezpieczniejsze, ale muszą pochodzić ze sprawdzonych źródeł. Kości drobiowe są szczególnie ryzykowne, nawet surowe, ze względu na ich kruchość. Kości wołowe są bardziej solidne i mogą wspierać zdrowie zębów, ale nadal wymagają nadzoru. Kości wieprzowe są mniej zalecane z powodu ich kruchości i tłustości. Kości mogą pomagać w utrzymaniu zdrowych zębów, ale najlepiej wybierać specjalnie przygotowane produkty.
Wielu właścicieli psów zadaje sobie pytanie, czy kości to bezpieczny i zdrowy dodatek do diety ich pupili. Temat ten wzbudza liczne kontrowersje zarówno wśród miłośników zwierząt, jak i weterynarzy. Z jednej strony, gryzienie kości jest naturalnym zachowaniem, które może przynosić psu wiele korzyści, z drugiej – niesie ze sobą poważne ryzyko dla zdrowia, a nawet życia zwierzęcia. Decyzja o podawaniu kości wymaga dogłębnej wiedzy i świadomego podejścia, aby zminimalizować potencjalne zagrożenia, takie jak zakrztuszenia, perforacje przewodu pokarmowego czy zakażenia bakteryjne. W 2025 roku, w obliczu rosnącej świadomości na temat żywienia zwierząt, kluczowe jest rozróżnienie między bezpiecznymi a szkodliwymi typami kości oraz zrozumienie, dla jakich psów takie pożywienie jest w ogóle wskazane.
Co to są kości w diecie psa? Definicja i wartość odżywcza
Kości w diecie psa można podzielić na kilka kategorii, w zależności od ich funkcji i struktury. Rozróżniamy kości odżywcze, które są źródłem minerałów i szpiku, oraz kości rekreacyjne, przeznaczone głównie do gryzienia i czyszczenia zębów. Kości odżywcze to zazwyczaj mniejsze, miękkie kości, które pies jest w stanie w całości zjeść i strawić, dostarczając organizmowi cennego wapnia, fosforu, kolagenu i innych mikroelementów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania kośćca i układu nerwowego. Zawierają one również szpik kostny, który jest bogaty w tłuszcze, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, D, E) oraz kwasy omega.
Z kolei kości rekreacyjne, takie jak duże kości udowe, służą głównie do długotrwałego żucia. Chociaż pies nie jest w stanie ich w całości skonsumować, dostarczają one ważnej stymulacji umysłowej i fizycznej. Wartość odżywcza kości jest znacząca – surowe kości stanowią naturalne źródło wapnia i fosforu w proporcji idealnej dla psa, wspierając zdrowie kości i zębów. Są one również bogate w białko i tłuszcz, dostarczając energii. Ważne jest jednak, aby kości zawsze były podawane w formie surowej, ponieważ obróbka termiczna zmienia ich strukturę, czyniąc je niebezpiecznymi.
Dlaczego psy lubią kości? Korzyści poza higieną jamy ustnej
Psy mają naturalny instynkt gryzienia, który wywodzi się od ich dzikich przodków. Podawanie kości to dla nich nie tylko źródło pożywienia, ale także ważna aktywność behawioralna. Poza wspieraniem higieny jamy ustnej, gryzienie kości oferuje szereg innych korzyści. Intensywne żucie kości stanowi doskonałe zajęcie, które pomaga zredukować nudę i stres, co jest szczególnie ważne dla psów cierpiących na lęk separacyjny lub nadmierną energię. Może działać uspokajająco, ponieważ pozwala psu skupić się na jednej czynności.
Dodatkowo, kości, zwłaszcza te surowe i mięsne, dostarczają psu ważnych minerałów i składników odżywczych, takich jak wapń i fosfor, które są kluczowe dla mocnych kości i zębów, a także zdrowej sierści. Szpik kostny jest bogaty w składniki odżywcze, w tym żelazo, które wspiera produkcję czerwonych krwinek. Gryzienie kości to również naturalny sposób na masowanie dziąseł, co poprawia ich ukrwienie i ogólny stan zdrowia, a także przyczynia się do mechanicznego ścierania płytki nazębnej i kamienia. Badania z 2022 roku wykazały, że regularne podawanie odpowiednio dobranych surowych kości może zredukować kamień nazębny o 70-90%.
Czy pies może jeść kości gotowane?
Gotowane kości są zdecydowanie szkodliwe dla psów i stanowią jedno z największych zagrożeń żywieniowych. Proces gotowania, pieczenia, smażenia czy grillowania zmienia strukturę kości, czyniąc je twardymi, suchymi i wyjątkowo kruchymi. W efekcie, zamiast ścierać się w bezpieczny sposób, gotowane kości łamią się na ostre, szpiczaste kawałki. Takie odłamki mogą spowodować szereg niebezpiecznych komplikacji zdrowotnych, w tym zakrztuszenia, uszkodzenia przełyku, perforacje jelit, a nawet prowadzić do zagrażających życiu krwotoków wewnętrznych.
Dodatkowo, gotowane kości są trudniej strawne i mogą prowadzić do poważnych zaparć, które wymagają interwencji weterynaryjnej, często chirurgicznej. Co więcej, wysoka temperatura degraduje wiele wartości odżywczych, czyniąc je bezużytecznymi dla psa. Dlatego zaleca się unikanie podawania psom wszelkiego rodzaju gotowanych kości, niezależnie od ich rozmiaru czy pochodzenia. Należy bezwzględnie wyrzucać wszelkie kości z resztek z obiadu, aby pies nie miał do nich dostępu.
Czy pies może jeść kości surowe?
Surowe kości mogą być bardziej bezpieczne dla psów niż gotowane, pod warunkiem, że są odpowiednio dobrane, podane i pochodzą ze sprawdzonych źródeł. W przeciwieństwie do gotowanych, surowe kości są bardziej elastyczne i mają naturalną, włóknistą strukturę, co zmniejsza ryzyko ich złamania na ostre odłamki. Gdy pies je gryzie, zazwyczaj rozdrabniają się na drobne, zaokrąglone kawałki, które są łatwiejsze do strawienia i mniej groźne dla przewodu pokarmowego. Surowe kości są często bogate w składniki odżywcze, takie jak wapń i fosfor, a także kolagen i szpik, które są korzystne dla zdrowia psa.
Niemniej jednak, podawanie surowych kości wiąże się z ryzykiem zanieczyszczeń bakteriologicznych, takich jak Salmonella, E. coli czy Listeria. Mogą one prowadzić do poważnych infekcji pokarmowych u psa, a także stanowić zagrożenie dla ludzi mających kontakt z surowym mięsem. Kluczowe jest zatem, aby surowe kości pochodziły od zaufanych dostawców, były świeże i odpowiednio przechowywane – najlepiej zamrożone i rozmrożone tuż przed podaniem. Po kontakcie z surowymi kośćmi zawsze należy dokładnie umyć ręce oraz zdezynfekować powierzchnie, na których kości leżały. Niektóre psy, zwłaszcza te z wrażliwym układem pokarmowym, chorobami nerek czy starsze, mogą mieć trudności z trawieniem surowych kości i w ich przypadku należy ich unikać.
Czy pies może jeść kości drobiowe?
Kości drobiowe, takie jak z kurczaka, indyka czy kaczki, są szczególnie niebezpieczne dla psów, niezależnie od tego, czy są gotowane, czy surowe. Ich struktura jest drobna i krucha, co sprawia, że łatwo łamią się na małe, ostre fragmenty. Te ostrokrawędziste kawałki mogą stanowić poważne zagrożenie dla wewnętrznych organów psa. Ryzyko zakrztuszenia, perforacji przełyku, żołądka lub jelit jest niezwykle wysokie, a konsekwencje mogą być tragiczne i często wymagają pilnej interwencji weterynaryjnej.
Nawet małe kości drobiowe mogą utknąć w jamie ustnej, między zębami lub w przełyku, powodując ból i konieczność szybkiej pomocy. Ze względu na to podwyższone ryzyko, weterynarze oraz większość ekspertów ds. żywienia zwierząt zdecydowanie odradza podawanie psom kości drobiowych w jakiejkolwiek formie. Zawsze lepiej jest postawić na bezpieczniejsze alternatywy, takie jak specjalne gryzaki dentystyczne lub duże kości przeznaczone dla psów, które są trudniejsze do pogryzienia na ostre kawałki.
Kości wołowe i cielęce – bezpieczniejsze opcje?
Kości wołowe i cielęce są generalnie uważane za jedne z bezpieczniejszych opcji dla psów, pod warunkiem, że są surowe i odpowiednio dobrane. Ich struktura jest znacznie bardziej solidna i gęsta niż kości drobiowych czy wieprzowych, co zmniejsza ryzyko łamania się na ostre odłamki. Kości wołowe, zwłaszcza te duże, długie, z dużą ilością szpiku, mogą stanowić doskonały gryzak rekreacyjny, który zajmie psa na długi czas. Dostarczają one psom wielu niezbędnych składników odżywczych, w tym wapnia, fosforu, żelaza oraz zdrowych tłuszczów ze szpiku, a także pomagają w utrzymaniu higieny jamy ustnej.
Kości cielęce są często nieco mniejsze i bardziej miękkie niż wołowe, co czyni je dobrym wyborem dla psów średnich ras lub tych, które dopiero zaczynają swoją przygodę z gryzieniem kości. Przykłady bezpiecznych kości wołowych i cielęcych to: mostki cielęce, kości szpikowe (udowe) dużych zwierząt, ogony wołowe. Ważne jest, aby kość była odpowiedniej wielkości – na tyle duża, by pies nie mógł jej połknąć w całości, ale jednocześnie na tyle mała, by mógł ją wygodnie chwycić i gryźć. Zawsze należy nadzorować psa podczas gryzienia kości, niezależnie od jej rodzaju.
Jakie kości wołowe i cielęce wybrać?
Wybierając kości wołowe lub cielęce dla psa, kluczowe jest zwrócenie uwagi na ich rozmiar i typ. Idealne są duże kości, takie jak kości udowe (szpikowe), kręgi szyjne lub ogony. Ich rozmiar powinien być dopasowany do wielkości psa – dla dużych ras wybieraj kości, których pies nie będzie w stanie połknąć w całości, dla średnich ras mniejsze kawałki, ale wciąż na tyle duże, by nie stwarzały ryzyka zadławienia. Kości z dużą zawartością szpiku kostnego są bardzo atrakcyjne dla psów i stanowią cenne źródło składników odżywczych. Pamiętaj, aby zawsze podawać kości surowe. Kości, które posiadają dużo tkanki mięsnej i chrzęstnej, są również bardzo wartościowe i bezpieczniejsze, gdyż mięso działa jak bufor i chroni przed ostrymi krawędziami.
Jak często podawać kości wołowe/cielęce?
Częstotliwość podawania kości wołowych lub cielęcych zależy od indywidualnych potrzeb i reakcji psa. Zazwyczaj zaleca się podawanie takich kości raz lub dwa razy w tygodniu jako dodatek do zbilansowanej diety. Ważne jest, aby obserwować reakcję psa na kości. Niektóre psy mogą mieć luźniejsze stolce po zjedzeniu kości, podczas gdy inne mogą doświadczyć lekkiego zaparcia. Monitoruj konsystencję kału i ogólne samopoczucie psa, a w razie potrzeby skonsultuj się z weterynarzem. Zbyt częste podawanie kości, szczególnie tych z dużą ilością szpiku, może prowadzić do niezbilansowania diety i problemów trawiennych. Pamiętaj, że kości powinny stanowić jedynie uzupełnienie, a nie podstawę psiej diety.
Czy pies może jeść kości wieprzowe?
Kości wieprzowe są generalnie mniej zalecanym wyborem dla psów, a w niektórych przypadkach mogą być równie niebezpieczne co kości drobiowe. Nawet surowe kości wieprzowe, takie jak żeberka czy kości z karkówki, mają tendencję do bycia kruchymi i łatwo łamią się na ostre, szpiczaste odłamki. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku mniejszych kości wieprzowych. Dodatkowo, wieprzowina jest zazwyczaj bardziej tłusta niż wołowina czy cielęcina, co może prowadzić do problemów trawiennych u psów, w tym biegunek, wymiotów, a nawet ostrego zapalenia trzustki.
Ryzyko to jest jeszcze większe u psów z wrażliwym układem pokarmowym lub tych, które mają tendencję do nadwagi. Ponadto, w przeszłości istniało ryzyko zarażenia włośnicą, chociaż obecnie w krajach rozwiniętych jest to rzadkość ze względu na rygorystyczne kontrole weterynaryjne. Mimo to, ze względu na kruchość i wysoką zawartość tłuszczu, większość weterynarzy i specjalistów ds. żywienia odradza podawanie psom kości wieprzowych. Zawsze warto zasięgnąć porady weterynaryjnej przed podaniem jakichkolwiek kości, zwłaszcza jeśli masz wątpliwości.
Jakie kości są bezpieczne dla Twojego psa? Wybór i przygotowanie
Bezpieczne podawanie kości psu to sztuka wyboru odpowiedniego rodzaju i rozmiaru, a także dbałości o jakość i higienę. Najbezpieczniejsze są duże, surowe kości od dużych zwierząt, takie jak wołowe lub cielęce kości udowe (szpikowe), mostki czy ogony. Muszą być na tyle duże, aby pies nie mógł ich połknąć w całości, co zapobiega zadławieniu. Idealne kości posiadają także resztki mięsa i chrząstek, które zwiększają ich elastyczność i wartość odżywczą. Zawsze upewnij się, że kości pochodzą z zaufanego źródła i są świeże, by zminimalizować ryzyko zakażeń bakteryjnych. Nigdy nie podawaj psu kości gotowanych, pieczonych, smażonych ani grillowanych, ponieważ ich zmieniona struktura czyni je ekstremalnie niebezpiecznymi.
Kluczowe jest również odpowiednie przygotowanie i monitorowanie. Przed podaniem kości upewnij się, że jest ona świeża i nie ma nieprzyjemnego zapachu. Podawaj ją psu w kontrolowanym środowisku, najlepiej na zewnątrz lub na łatwej do wyczyszczenia powierzchni. Zawsze nadzoruj psa podczas gryzienia kości, aby móc szybko zareagować w przypadku zadławienia, utknięcia kości lub próby połknięcia zbyt dużego kawałka. Po zakończeniu zabawy, resztki kości należy usunąć, zwłaszcza jeśli pies stracił nią zainteresowanie, aby uniknąć psuwania się produktu.
Dla jakich psów kości są niewskazane?
Chociaż kości mogą być korzystne dla wielu psów, istnieją grupy zwierząt, dla których ich podawanie jest zdecydowanie niewskazane i może być bardzo szkodliwe. Przede wszystkim należy do nich zaliczyć psy z wszelkimi problemami trawiennymi, takimi jak przewlekłe biegunki, zapalenie jelit, niewydolność trzustki czy wrażliwy żołądek. Kości mogą pogorszyć te dolegliwości, prowadząc do silnych bóli brzucha, wymiotów i biegunek. Ponadto, psy z chorobami zębów, uszkodzeniami szkliwa, pęknięciami zębów lub po niedawnych zabiegach stomatologicznych powinny unikać kości, ponieważ twarde gryzienie może pogłębić urazy.
Psy starsze, które często mają osłabione zęby lub problemy trawienne, również powinny unikać kości. Zbyt łapczywe psy, które mają tendencję do połykania dużych kawałków bez odpowiedniego żucia, są również w grupie ryzyka. Wreszcie, psy z alergią na konkretne białko zwierzęce (np. wołowinę) również nie powinny otrzymywać kości pochodzących od tego zwierzęcia. W każdym przypadku, przed wprowadzeniem kości do diety, zawsze należy skonsultować się z lekarzem weterynarii, który oceni indywidualne ryzyko i korzyści dla Twojego pupila.
Przechowywanie surowych kości
Prawidłowe przechowywanie surowych kości jest kluczowe dla bezpieczeństwa psa i domowników. Surowe kości, podobnie jak inne surowe produkty mięsne, mogą być siedliskiem bakterii takich jak Salmonella czy E. coli. Najbezpieczniejszym sposobem przechowywania surowych kości jest zamrożenie ich natychmiast po zakupie. Przed podaniem kość należy całkowicie rozmrozić w lodówce. Unikaj rozmrażania w temperaturze pokojowej, ponieważ sprzyja to szybkiemu rozwojowi bakterii. Po rozmrożeniu kość należy podać psu w ciągu 24 godzin i nie zamrażać ponownie.
Ważne jest również, aby surowe kości były przechowywane oddzielnie od innych produktów spożywczych, aby uniknąć kontaminacji krzyżowej. Po każdym kontakcie z surowymi kośćmi, należy dokładnie umyć ręce ciepłą wodą z mydłem oraz zdezynfekować wszelkie powierzchnie i naczynia, które miały z nimi styczność. Jeśli pies nie zje całej kości za jednym razem, resztki należy wyrzucić, aby uniknąć ryzyka rozwoju bakterii i zepsucia. Higiena jest priorytetem w przypadku podawania surowych kości.
Co zrobić, gdy pies ma problemy po zjedzeniu kości?
Pomimo wszelkich środków ostrożności, mogą zdarzyć się sytuacje, w których pies doświadczy problemów po zjedzeniu kości. Należy być czujnym i znać objawy, które wskazują na konieczność natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Do niepokojących symptomów należą: uporczywe wymioty (zwłaszcza z krwią), silne biegunki (również z krwią), letarg, brak apetytu, silny ból brzucha (pies może reagować na dotyk, kulka się lub unikać ruchu), kaszel, dławienie się, problemy z oddychaniem, nadmierne ślinienie się, czy próby usunięcia czegoś z pyska. Jeśli zauważysz, że pies ma trudności z oddawaniem kału, napina się i wydaje się, że cierpi na zaparcie, może to być objaw zablokowania jelit przez fragment kości.
W przypadku zaobserwowania któregokolwiek z tych objawów, należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem weterynarii lub udać się do najbliższej kliniki weterynaryjnej. Nie próbuj samodzielnie wywoływać wymiotów ani podawać leków, chyba że zostanie to zalecone przez specjalistę. Czas ma kluczowe znaczenie, zwłaszcza w przypadku zadławienia lub perforacji. Lekarz weterynaryjny przeprowadzi badanie, w tym często zdjęcia rentgenowskie, aby ocenić problem i podjąć odpowiednie leczenie, które może obejmować leki, płukanie, a w niektórych przypadkach nawet operację chirurgiczną. Profilaktyka i szybka reakcja są najlepszymi sposobami na ochronę zdrowia Twojego pupila.
Alternatywy dla kości: Gryzaki dentystyczne i naturalne przysmaki
Dla wielu psów, zwłaszcza tych z wrażliwym układem pokarmowym, problemami z zębami, tendencją do szybkiego połykania lub dla których podawanie kości jest zbyt ryzykowne, dostępne są bezpieczne i zdrowe alternatywy. Gryzaki dentystyczne to specjalnie opracowane produkty, które pomagają w redukcji płytki nazębnej i kamienia, jednocześnie zapewniając psu przyjemność z gryzienia. Wiele z nich zawiera składniki aktywne, które dodatkowo wspierają higienę jamy ustnej. Ważne jest, aby wybierać gryzaki dentystyczne odpowiednie do rozmiaru i wieku psa, i zawsze czytać skład, unikając sztucznych barwników i konserwantów.
Inną doskonałą alternatywą są naturalne, suszone przysmaki, takie jak: uszy wołowe, skóry, tchawice, penisy wołowe, a także poroża jelenia czy bawole rogi. Są one twarde i trwałe, co zapewnia długotrwałe żucie i pomaga w czyszczeniu zębów bez ryzyka łamania się na ostre fragmenty. Warto również rozważyć zabawki do żucia wykonane z wytrzymałej gumy lub nylonu, które można wypełnić smakołykami, co dodatkowo stymuluje psa mentalnie. Alternatywy te minimalizują ryzyko związane z kośćmi, oferując jednocześnie wiele z ich korzyści – zarówno dla zdrowia zębów, jak i samopoczucia psychicznego psa.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ) o kościach dla psów
Czy szczeniak może jeść kości?
Podawanie kości szczeniętom jest tematem kontrowersyjnym. Generalnie odradza się podawanie twardych kości, zwłaszcza tym bardzo młodym, ząbkującym szczeniętom. Ich delikatne zęby mogą łatwo ulec uszkodzeniu, a niedojrzały układ pokarmowy może mieć problemy ze strawieniem kości, co prowadzi do zaparć lub biegunek. Bardziej odpowiednie dla szczeniąt są miękkie chrząstki (np. kurze łapki bez kości, szyje) lub specjalne, bezpieczne gryzaki dla szczeniąt, które pomagają w łagodzeniu bólu podczas ząbkowania i nie stwarzają ryzyka. Zawsze należy skonsultować się z weterynarzem, zanim wprowadzisz jakiekolwiek kości do diety szczeniaka.
Jak przygotować kość dla psa przed podaniem?
Przygotowanie kości dla psa jest proste, ale wymaga uwagi. Kość powinna być zawsze surowa. Jeśli kość była zamrożona, należy ją całkowicie rozmrozić w lodówce. Upewnij się, że kość jest świeża, bez nieprzyjemnego zapachu i nie nosi śladów psucia się. Zanim podasz kość, usuń z niej nadmiar tłuszczu, aby uniknąć problemów trawiennych u psa. Jeśli kość jest bardzo duża i pies nie ma szans jej zjeść w całości (np. duża kość szpikowa), możesz usunąć z niej część szpiku. Zawsze podawaj kość w czystym miejscu i monitoruj psa podczas jedzenia.
Czy wszystkie psy mogą jeść kości?
Nie, nie wszystkie psy mogą bezpiecznie jeść kości. Istnieją grupy psów, dla których kości są niewskazane. Obejmuje to psy z wrażliwym układem pokarmowym, skłonnością do zaparć lub biegunek, psy starsze z osłabionymi zębami lub problemami zdrowotnymi, a także rasy o krótkich pyskach, które mogą mieć trudności z bezpiecznym gryzieniem kości. Psy, które zbyt łapczywie jedzą i mają tendencję do połykania dużych kawałków, również są w grupie ryzyka. Zawsze oceniaj indywidualne zdrowie, zachowanie i predyspozycje swojego psa. W razie wątpliwości, zawsze skonsultuj się z weterynarzem, który doradzi najlepsze rozwiązanie.
Co zrobić, gdy kość utknie psu w pysku?
Jeśli kość utknie psu w pysku, na podniebieniu, między zębami lub wokół żuchwy, jest to sytuacja awaryjna wymagająca natychmiastowej pomocy weterynaryjnej. Pies będzie prawdopodobnie panikował, kaszlał, próbował ją usunąć łapami lub ocierał pysk o przedmioty. Może wystąpić krztuszenie się, obfite ślinienie lub trudności z oddychaniem. Nie próbuj samodzielnie usuwać kości, ponieważ możesz przypadkowo wepchnąć ją głębiej, uszkodzić pysk psa lub sam zostać ugryziony. Natychmiast zabierz psa do najbliższej kliniki weterynaryjnej. Weterynarz, używając odpowiednich narzędzi i technik, bezpiecznie usunie kość, często pod sedacją, aby zapobiec dalszym urazom.
Podsumowanie: Czy kości to dobry wybór dla Twojego psa?
Decyzja o podawaniu kości psu jest złożona i wymaga starannego rozważenia zarówno potencjalnych korzyści, jak i ryzyka. Z jednej strony, surowe kości mogą stanowić cenne źródło składników odżywczych, wspomagać higienę jamy ustnej i dostarczać psu ważnej stymulacji psychicznej. Z drugiej strony, niosą ze sobą zagrożenia takie jak zakrztuszenia, perforacje przewodu pokarmowego, uszkodzenia zębów czy zakażenia bakteryjne, zwłaszcza jeśli są nieodpowiednio dobrane lub przygotowane. Kluczową zasadą jest absolutne unikanie gotowanych kości oraz kości drobiowych i wieprzowych, które są szczególnie niebezpieczne.
Najbezpieczniejszymi opcjami są duże, surowe kości wołowe lub cielęce, podawane pod ścisłym nadzorem i z zachowaniem najwyższej higieny. Jednak nie każdy pies nadaje się do spożywania kości, a psy z problemami zdrowotnymi, wrażliwym układem pokarmowym lub tendencją do łapczywego jedzenia powinny ich unikać. W takich przypadkach warto rozważyć bezpieczne alternatywy, takie jak gryzaki dentystyczne czy naturalne, suszone przysmaki. Zawsze przed wprowadzeniem kości do diety psa, a także w przypadku jakichkolwiek wątpliwości czy problemów, należy zasięgnąć porady zaufanego lekarza weterynarii, aby zapewnić swojemu pupilowi bezpieczeństwo i optymalne zdrowie.
